मद्यपोई

लोक काय म्हणतील ते म्हणू देत तुझ्या माझ्या प्रेमाचा एवढाच हेतू काळोखाच्या मधोमध उजेडाचा सेतू देवळात पडतो उजेड भक्त ठेवता पाय तेथे अन्यथा काय असते तेथे अनेक भाषिक कवयित्री व्यासपीठावर  आपापल्या भाषेत कविता वाचत होत्या आणि…एकाच भाषेत हसत रडत होत्या

चाले गोड आमुचा प्रपंच तिच्या कपाळावर सारखी आठी नि माझी भुवई उंच जमणार नाही तुझं माझं कारण आहे ठोस उन्हाशिवाय चालत नाही मला अन् तुला चंद्रकिरणांचा सोस उडण्याऐवजी वरवर राजकारणी  खालीखालीच घसरू लागली अन् पंखाऐवजी पदरच पसरू लागली

कवितेवरच असं किती दिवस जागायचं ठरवून टाकलंय मी आता फक्त तिच्यावरच मरायचं बागेमधली फुलं सारी चाचत होती धुंदीत मी एकटाच तिथे शुध्दीत पत्र हे सर्वांना खुले हिरव्या झाडांना कशी येतात केशरी रंगांची फुले

खूप वर्षांनी ती अचानक माझ्यासमोर मग.. ती पहिली भेट पहिला स्पर्श प्रेमपत्रांचा सिलसिला जागेपणी झोपेमधे स्वप्न पाहण्याचा छंद अशा सर्व जुन्या आठवणींचा आसमंतात पसरला गंध……..

रडूही नाही शकत मी  घळाघळा लोकांसमोर, प्यावे लागतात मला माझेच अश्रू अविरत लोकलज्जेखातर आणि… शारीरातील मिठाचं प्रमाण  वाढत चाललंय दिवसेंदिवस बिच्चारे डॉक्टर म्हणतात "रक्तदाब वाढत चाललाय तुमचा पापड लोणचं बंद करा"..

तीक्ष्ण स्मरणशक्तीचा माणूस ही बिरुदावली घेऊन मिरवत राहिलो मी जन्मभर मानासन्मानाने पण… पश्र्चिम किनाऱ्यावर येता येता काहीच आठवत नव्हतं मला गतकाळातलं प्रेमाच्या दोन चार तेजःपुंज ठिपक्यांशिवाय एवढा मानसन्मान पुरेसा आहे मला संध्याकाळच्या मैफलीसाठी

ताठ मानेने जगा असं बाळकडू लहानपणीच मिळालंय मला आणि… जगण्याच्या प्रत्येक पायरीवर जगलोयही मी अगदी तसंच पण.. एका अवघड व बेसावध वळणावर झालाच तो अपघात तिच्या प्रेमाची ती अनोखी अदा बघून झुकावंच लागलं मला तिच्या समोर……..

कोवळी उन्हं उतरली कि… रणरण व्हायला सुरुवात होते आयुष्याची चटके बसतात घाम जातो थकवा येतो पण.. तारुण्याच्या उफाड्यात निभावून नेतो मी हे सगळं, अगदी सहजपणे.. आणि...माझी मानसिक तयारीही पूर्ण झालेली असते येणाऱ्या रातीला उपसून काढण्याची  पण...माझी संध्याकाळ मात्र रंगीबेरंगी व्हावी मित्रांसोबत बस्… एवढीच अपेक्षा.

पसायदानातली वैश्विक दृष्टी व स्फुर्ती घेऊन लिहीत आहे मी कविता खूप वर्षांपासून पण काय कोण जाणे.. येत नाही माझ्या लेखणीला बंगालच्या रसगुल्याची गोडी खमण ढोकळा ही बनत नाही गुजरातचा इडली डोसा मेदूवड्याची चव उतरलीच नाही कधी कवितेत माझ्या आणि .. दिल्लीचे छोले भटुरे, बिहारचा लिट्टी चोखा पंजाबी परोठा, राजस्थानी नमकीन कश्मीरी पुलाव बद्दलही तेच रडगाणं मग चायनीज-जापनीजचे नूडल्स, युरोपियन चे पिझ्झा बर्गर तर कोसो मैल दूर माफ करा ज्ञानेश्वरा मला वैश्विक होऊ शकलो नाही मी.

मी एक तेजपूंज प्रेमवेडा करत असतो अंतराळात सफर प्रकाशाच्या वेगाने आणि अचानक समोर येतं माझ्या तिच्या बटांचं कृष्णविवर खेचला जातो मी आपोआप व अलगदपणे त्यात मी एकदम स्थीरावलोय आता माझा वेग शुन्य व तेज शतपट झालंय! 

ईश्वर होते तुला मानले चुकी जाहली तत्पर होते तुला मानले चुकी जाहली तुला पाहता जखमांचा का दाह वाढतो फुंकर होते तुला मानले चुकी जाहली किती काळ मी वाट बघावी न्यायदेवते सत्वर होते तुला मानले चुकी जाहली टोचतात का काटे तुजला अगम्य आहे शायर होते तुला मानले चुकी जाहली तूच मला का प्रश्र्न विचारी रोज जीवना उत्तर होते तुला मानले चुकी जाहली इतका का रे बिभत्स झाला यमदेवा तू सुंदर होते तुला मानले चुकी जाहली जन्मापासून सोबत का गं तूझी वेदने क्षणभर होते तुला मानले चुकी जाहली सांग माणसा कसा निघाला जंगम रे तू स्थावर होते तुला मानले चुकी जाहली

गझले तुझ्यामुळे मी जगले तुझ्यामुळे मी ह्रदयात आग होती विझले तुझ्यामुळे मी स्वप्नात साजणा रे हसले तुझ्यामुळे मी आभार वेदने गं रमले तुझ्यामुळे मी माझे न शब्द काही लिहिले तुझ्यामुळे मी ऐकून आरशा घे कळले तुझ्यामुळे मी अज्ञान खूप माझे शिकले तुझ्यामुळे मी समजू नकोच वाऱ्या विझले तुझ्यामुळे मी. ऐकून घे यमा रे सुटले तुझ्यामुळे मी. 

असे कसे मी विसरुन जावू खरे कसे मी विसरून जावू अजरामर जे जगात झाले खिळे कसे मी विसरून जावू तूच दिलेले काळजातले तडे कसे मी विसरून जावू जुन्यास माझा नकार नाही नवे कसे मी विसरून जावू वाट दावती जीवनभर ते दिवे कसे मी विसरून जावू विसरुन जाईन प्रेम जगाचे तुझे कसे मी विसरून जावू. 

तुझे काय ते पाहू नंतर जुने काय ते पाहू नंतर नव्या जगाची वाट धरु या कसे काय ते पाहू नंतर सत्य काय ते जगास सांगू खिळे काय ते पाहू नंतर असे काय ते तयास भोगू नसे काय ते पाहू नंतर समाधान हा मंत्र जपू या उणे काय ते पाहू नंतर प्रेम करु या...काळजातले तडे काय ते पाहू नंतर छुपे काय ते तयास शोधू दिसे काय ते पाहू नंतर

खिशास आहे बघा केवढी मिजास आहे बघा केवढी तशी बोलण्या अमाप संधी मुक्यास आहे बघा केवढी बरीच जागा दु:ख व्यापते सुखास आहे बघा केवढी समाज देतो तर तरी प्रतिष्ठा पिण्यास आहे बघा केवढी वस्त्र फाटता भाव मिळेना नव्यास आहे बघा केवढी जिच्यावरी तो...जरी बेगडी मिरास आहे बघा केवढी

संशयाने घात केला ऐनवेळी मीपणाने घात केला ऐनवेळी ना कधी जोपासली मी अंधश्रद्धा मांजराने घात केला ऐनवेळी मी मला मानून होतो राजबिंडा आरशाने घात केला ऐनवेळी पाहता ती आसवें दाटून आली पावसाने घात केला ऐनवेळी देव होता बाप साऱ्या मानवाचा माकडाने घात केला ऐनवेळी