मद्यपोई

चल जावू या सोबत सजणी मागे पुढे नको मिसळू आपण आता माझे तुझे नको मी आत्मा अन तू परमात्मा साक्षात साजणी भीती आणिक लज्जेचे मग पडदे मधे नको मी अपराधी मान्य मला हे दे तू स्वत: सजा ती पंचायत ते न्यायालय खोटे खरे नको उचलुन घेतो माझी छाया माझ्यासवे अता माझे ह्या धरतीवर काही मागे ठसे नको नाविन्याच्या आशेने मी वेडावलो असा विरघळलेले जे ते मजला कापड जुने नको. मंबाजी तर अवतीभवती दिसती सदा मला त्यांना ज्ञाना,नाथा चोखा तुकया म्हणे नको

काम हे दिनरात केले दु:ख मी आयात केले वेदनेचे काम मोठे मज तिने प्रख्यात केले खेचली गर्दी सभोती काम मी मसणात केले मी करीयर वेगळे अन नेमके मद्यात केले हे अनोखे पर्यटन मी मंदिरी दर्ग्यात केले मी नवा बिल्डर जहालो घर तिच्या ह्रदयात केले हार होती पण रुपांतर मी तिचे विजयात केले.. कोणत्या धर्मात नाही बदल मी माझ्यात केले

सदा तर करतात गोष्टी शहाण्यांच्या नका हो वाटेस जावू पिणाऱ्यांच्या  बघा ती कफनी खडावा तिलक दाढी जगी ह्या फिरतात जाती भगोड्यांच्या उजेडाचे नाव घेता बिथरती अन कपाळावर घाम येतो कितेकांच्या खळी गालांवर सदा अन कमर पतली  सदा मज दिसतात झुंडी शिकाऱ्यांच्या जरी झालो मी सरेंडर सखेपुढती तरी पण रागेंत बसलो विजेत्यांच्या  कुणा लटकी घ्यायची रोज फाशी जर हरभऱ्याचे झाड कर मग जवळ त्यांच्या  कुणी नाही भीक घालत भुतांना मग तसे पाठी लागती ते भिणाऱ्यांच्या                    ....डॉ नरसिंग इंगळे

स्पर्श तू काळीज हे अलगद पुन्हा अन पडू दे चांदणे शारद पुन्हा आसमंती गंध ज्याचा दरवळे ते गुलाबी धाड मज कागद पुन्हा तुज मुळे प्रियकर उपाधी मज पडे प्रेयसी हे लाभले तुज पद पुन्हा प्रेम शांती घेवुनीया शस्त्र तू वासनेचे ठार कर श्वापद पुन्हा ये समोरी दे आलिंगन साजणी आज कर ह्रदयास ह्या गदगद पुन्हा मी तुझ्या प्रेमात ऐसा संपलो अन तुला दिसणार ना शायद पुन्हा.. देश नाही धर्म नाही देह ही नेमक्या क्षितिजास कर सरहद पुन्हा

अता आपुली मर्जी सोडा बुडाखालची खुर्ची सोडा……. डाग तयावर दिसतो मग ती खाकी खादी वर्दी सोडा…….. तोट्यातच का बजेट जातो कधीतरी तो शिलकी सोडा…….. सत्तेवर जे टीका करती त्यांच्यामागे ईडी सोडा…….. अशी प्रतीष्ठा वाढत जाते हतात चकणा व्हिस्की सोडा…… चिरीमिरी द्या बाबूला अन लाल फितीची नस्ती सोडा……. बघा गटारी येते आहे माहेरी मग पत्नी सोडा……. तुम्हास शांती नकोस तर मग. मंदिरावरी मशिदी सोडा…….. धर्म चिकित्सा करतो त्यावर पुराणातली वांगी सोडा………

मी तर असा जुगारी मय का बडा़ पुजारी मदिरालयात जाणे मेरी यही बिमारी लढलो किती लढाया बाजी कभी न हारी मी प्रेम मागणारा वैसा नही भिकारी होता तिचा जरा मी वो भी हुयी हमारी आहे तसा मुका मी फिर भी सुनो हमारी 

कधी इर्शाद मज नाही कुणाची दाद मज नाही कटी नाजूक असणारी सखी शम्शाद मज नाही…….. स्मृती माझी जरी तल्लख सुखाची याद मज नाही..                 तुला केले गुलाबाने तसे आल्हाद मज नाही तसा आहे जुगारी मी तरी तो नाद मज नाही स्मृती माझी जरी तल्लख सुखाची याद मज नाही……... बघा हा अंगठा शिल्लक कुणी उस्ताद मज नाही…….

प्रश्न तयांचे पेटत ठेवा जनता अवघी झुलवत ठेवा सांगा त्यांना स्वतंत्र आपण मात्र तयांवर पाळत ठेवा रामाची तर भाषा बोला रामपुरी पण सोबत ठेवा संध्याकाळी न चुकता या मयखान्याची इज्जत ठेवा नेकी कर के डाल कुंए मे ही कामाची पद्धत ठेवा. 

खुलेल तेव्हा कळेल ती भिडेल तेव्हा कळेल ती तुला न कळता बघायला वळेल तेव्हा कळेल ती तुझ्याचसाठी सदाकदा झुरेल तेव्हा कळेल ती तिने पाहता जखम तुझी भरेल तेव्हा कळेल ती. हवे हवे ते नको नको म्हणेल तेव्हा कळेल ती साखर झोपेमधे सदा छळेल तेव्हा कळेल ती

हात सखीचे रेशिम रेशिम जीवनभरची जोखिम जोखिम गोड गोड त्या अधरावरचे वीष प्यायलो जालिम जालिम प्रेम गरज ही नसो कुणाची मजसाठी ती लाजि़म लाजि़म  पुन्हा पुन्हा घ्या चषक मधुचा म्हणू नका हा अंतिम अंतिम तिची आसवे माझे खांदे श्रावणातली रिमझिम रिमझिम कविता गझला गीत रुबाया रोज चालते तालिम तालिम मीच वेद अन पुराणही मी इतका आहे आदिम आदिम भूप संपला अता भैरवी पूर्व संपता पश्चिम पश्चिम 

वेळ नेमकी आहे कातर चल येवू या अता समेवर हाच कायदा प्रेमामध्ये चुकले माझे तुझे बरोबर होणार कधी रे बाळ तिला तुझी संस्कृती सदा गरोदर चषक लाव तू ओठांना रे होण्याआधी तुझे कलेवर भूक लागते साऱ्यांना पण कुठे पेटती चुली घरोघर कसा मला पावेल देव रे तुझी नोट नि माझी चिल्लर

         माझा एक मित्र खूपच हुशार          अंगापिंडाने अगदीच आडदांड          मला तो नेहमीच भीती घालायचा           मारण्यासाठी सारखा मागे धावायचा          एके दिवशी मी केला मनाचा हिय्या          धावायची दिशाच बदलली, अन्           त्याच्या रोखानेच धावू लागलो          आणि….. आश्चर्यम्          माझा हा रुद्रावतार बघून          तोच उलट्या दिशेने धावू लागला          आता मी मागे तो पुढे          आणि त्याची शेवटची चलाखी अशी की          जगाला सांगत सुटला          धावण्यात माझाच हातखंडा ….

कागद पेन यह सब छोडके टचस्क्रिनवरच टायपून टाकली एक झक्कास पोईट्री कटेंपररी जुबां मे आणि तीही  स्टाईलीश फाँटस और अच्छे ईमोजी सह तुरंत शेअरही केली सोशल मीडिया पे ती नज्म़ माझ्या मोबाईल मधून क्षणार्धात व्हायरल हो गयी वर्ल्ड मे और हे कित्ती नाईस काही मिंटात सेकडो लाईक्स आणि  कमेंट्स की बौछार झाली  फेसबुक पे फ्रेंडशिपची रिक्वेस्टी वर रिक्वेस्टी पडल्या  कब मिलेंगे असा व्हाट्सअप वर पैगाम आला एकानी तर रिक्वेस्ट फर्मायी फ्रेंच जर्मन इटालियन भाषेत ट्रांसलेशनच्या परमिशन ची संग्रह निकालेंगे क्या….एका उर्दू प्रकाशकाची ऑफर एका इसमाचा फोनही आया आबे डिलीट मार ती कविता शुद्ध लिही प्रमाण भाषेत लिही वर्ना… यू नो 

सदा तर करतात गोष्टी शहाण्यांच्या नका हो वाटेस जावू पिणाऱ्यांच्या  बघा ती कफनी खडावा तिलक दाढी जगी ह्या फिरतात जाती भगोड्यांच्या उजेडाचे नाव घेता बिथरती अन कपाळावर घाम येतो कितेकांच्या खळी गालांवर सदा अन कमर पतली  सदा मज दिसतात झुंडी शिकाऱ्यांच्या जरी झालो मी सरेंडर सखेपुढती तरी पण रागेंत बसलो विजेत्यांच्या  कुणा लटकी घ्यायची रोज फाशी जर हरभऱ्याचे झाड कर मग जवळ त्यांच्या  कुणी नाही भीक घालत भुतांना मग तसे पाठी लागती ते भिणाऱ्यांच्या 

नसे शस्त्र हाती... मुझे मार डाला असे तंत्र न्यारे... शिकारी निराला मला आवडे ती तिला आवडे मी मधे आडवा हा...खडा जातवाला दिले ग्रंथ हाती दिली धर्म दीक्षा जवानीत माझा... जनाजा निकाला कुठे काळजाने जरा पेट घेता क्षणार्धात तेव्हा... हुआ जो उजाला उभ्या जीवनी ह्या...तिचा हात सारा तिने प्रेम केले...उसीने संभाला तिन्ही लोक माझे नवा मी प्रवासी जिथे बैसतो मी... वही मद्यशाला

गझल… असा आलोय भानावर जरासे मद्य प्याल्यावर तिला स्वप्नात मी लुटले सखीचा आळ माझ्यावर मला विसरून मी गेलो तिला भेटून झाल्यावर कसा नाही म्हणू तिजला सखी लाडात आल्यावर नसे काळीज हे माझे तिथे असतो तिचा वावर सखी तर संपदा माझी जरा जंगम जरा स्थावर फुले बागेत ना इतकी तिच्या आहेत गालावर.

           लोकलज्जा… रडूही नाही शकत मी  घळाघळा लोकांसमोर, प्यावे लागतात मला माझेच अश्रू अविरत लोकलज्जेखातर आणि… शारीरातील मिठाचं प्रमाण  वाढत चाललंय दिवसेंदिवस बिच्चारे डॉक्टर म्हणतात "रक्तदाब वाढत चाललाय तुमचा पापड लोणचं बंद करा"..

उगवू नये सत्याचा सूर्य म्हणून मी किती करावा हट्ट.. आमावशेच्या मध्य रात्री काळा गॉगल लावून शिरलो अंधाऱ्या गुहेत आणि.. डोळेही मिटून घेतले घट्ट…

पडछाया… मृगनयनी मनमोहनी चंद्रमुखी गौरवर्णी शेंग चवळी चाफेकळी सिंहकटी गजगामिनी…. माझ्या कवितेतील हे शब्द म्हणजे तुझी पडछायाच जणू……..           वरना…..! कागद पेन यह सब छोडके टचस्क्रिनवरच टायपून टाकली एक झक्कास पोईट्री कटेंपररी जुबां मे आणि तीही  स्टाईलीश फाँटस और अच्छे ईमोजी सह तुरंत शेअरही केली सोशल मीडिया पे ती नज्म़ माझ्या मोबाईल मधून क्षणार्धात व्हायरल हो गयी वर्ल्ड मे और हे कित्ती नाईस काही मिंटात सेकडो लाईक्स आणि  कमेंट्स की बौछार झाली  फेसबुक पे फ्रेंडशिपची रिक्वेस्टी वर रिक्वेस्टी पडल्या  कब मिलेंगे असा व्हाट्सअप वर पैगाम आला एकानी तर रिक्वेस्ट फर्मायी फ्रेंच जर्मन इटालियन भाषेत ट्रांसलेशनच्या परमिशन ची संग्रह निकालेंगे क्या….एका उर्दू प्रकाशकाची ऑफर एका इसमाचा फोनही आया आबे डिलीट मार ती कविता शुद्ध लिही प्रमाण भाषेत लिही वर्ना… यू नो 

पडछाया… मृगनयनी मनमोहनी चंद्रमुखी गौरवर्णी शेंग चवळी चाफेकळी सिंहकटी गजगामिनी…. माझ्या कवितेतील हे शब्द म्हणजे तुझी पडछायाच जणू……..

जस जसं वय वाढत चाललंय तस तसं माझं ऐकणं कमी आणि…. बोलणं वाढलंय आता तर फारच बिकट परिस्थिती गुदरत आहे माझ्यावर माझंच बोलणं मलाच ऐकू येत नाहीय..

फुलें असतात वेडी निरागस वाटत सुटतात ते गंध कधीही कुणालाही आपणहून  काटे मात्र तरा व्यवहारीक टोचत नाहीत ते कुणालाही कधीही आपणहून 

किती बरसशील ते बरस रे श्रावणा धो धो, मुसळधार, रिमझिम जशी तुझी मर्जी तसं होईन मी चिंब झिम्माड नखशिखांत पण नाही रे विझणार ती आग काळजाला लागलेली माझ्या अशानं त्यासाठी तू नव्हे ती हवीय!

 अता दगदग पुरे झाली करा थोडी मजा यारो.  खुणेने साकीया सांगे, रिते प्याले भरा यारो कुणावरही नका भाळू कुणी नाही भरोशाचे बघा तो आरसा आणिक स्वतःवर व्हा फिदा यारो असे येतो असे जातो दखल ना आमची कोणा  नसे इतिहास आम्हाला न कुठलीही कथा यारो असर  ह्या धर्मगोळीचा अरे आहे केवढा जालिम सदा ग्लानीत का जो तो न उतरे नशा यारो शिळी झालीत रे तुमची पुराणातील ती वांगी किती फसवाल आम्हाला खऱ्या पोथ्या लिहा यारो बघा डोकावुनी आपण स्वत:च्या आत केव्हाही तिथे ईश्वर तिथे येशू तिथे आहे खुदा यारो